Tuesday, 28 October 2014

Bertie en Alette trou!

Bertie en Alette trou!

My neef/Die bruidegom
My niggie uit Engeland
Die craft biere se welkom, ontspan, geniet dit!
Magical omblik
Piekniek in die tuin terwyl trou fotos geneem word
Adanna se hande werk - Die manne met hul strikdasse, 
die dames met hul nekgoed 
en Adriana in haar shwe-shwe rokkie!
En toe sak die son...
Ouma Dinki se Trekklavier/Bertie en Alette se trou geskenk...
Onvergeetlike aand

Sunday, 26 October 2014

Man met die Koffer



n Gedig deur Berna van Zyl

Vanoggend word ek wakker.
Daar is n gehammer aan die deur.
Ek sluit die voordeur oop.
Daar staan hy
Met sy koffer in sy hand,
Gedaan...
Meneer Verlange.

Ek huiwer vir n oomblik.
Moet ek hom inlaat?
Hy het seker net soveel reg om hier te wees soos ek.
Ek nooi hom in.
“n Koppie koffie vir jou?”

Ons sit in ons nuwe sitkamer.
Ons kyk na mekaar met groot oe vol trane.
Dit is ongemaklik.
Dit is seer.

Ek verskuif my blik na sy koffer.
“Wat is in jou tas?”
Hy haal n foto uit.
Dit is ek in my ouma se rok
Op my pa se plaas –
Of eerder:
Dit was ek in my ouma se rok
Op die plaas wat my pa sin was.
Ek vra hom om asb die foto terug te vat.

Ek begin wonder...
“Het jy dalk my lapsker in daai koffer?”
Erens langs die pad,
Die groot trek,
Het ek my lapsker verloor.
Hy herriner my dat die lapsker in die boks is.
Die boks wat ek nog nie wil uitpak nie.
Die boks wat lees:
‘Lapsker, kamera, Elle, passie, talent...’
Met ander woorde
‘Verlede’.
Ek bid saggies en vra die Here:
“Asseblief hou díe boks in gedagte wanneer U my toekoms beplan.”

Ons was n oomblik stil.

Toe vra hy my oor my nuwe vriende.
“Is dit moontlik om so vinnig lief te word vir mense?
Ek het niks,
My hande is leeg en my hart is rou.
Al waavoor hulle kon lief word was die Berna van nou.”

Ek kyk na hom.
Ek sien my eie emosies in sy oe.
Ek onthou die seer van vorige vriendskappe.
Ek wil opstaan en die berge in hardloop!
Maar dit is te laat.
Hierdie mense is klaar in my hart.

“Hoe haal n mens negentien jaar in?”
Ek wil my vriende aan hom voorstel,
Met die hoop dat hulle so my verlede sal leer ken.
Maar hy sê nee.
Hy is hier,
Net vir my.
Hy sê met tyd sal hulle die negentien jaar –
Die vorige negentien jaar deur my leer ken.

Hy vra my oor die plaas.
“Dit was liefde met eerste oogopslag.
Maar ek en Breedevlei ken mekaar nog nie.
Ek moet nog baie kilometers stap,
Nog baie seisoene voel
En nog baie liters water drink
Voor ons werklik saam kan staan.”

Hy vra my oor die weer.
“Pappa se dit voel soos herfs,
Winderig en droog.
Dit is so.
My hart voel ook herfs.
Maar dit is asof my God belowe dat somer oppad is.
Want dis Oktober,
(Die mooiste mooiste maad)
Dit is nou tyd vir lente.
Die eerste lente na sewe jaar se winter.

Soos ons gesels begin die negatiwiteit weg syfer.
Ek gooi nog n bietjie soet heuning in my bitter koffie.
Hy vra nie meer vra nie.
Uit my eie uit begin ek vertel.
Hom vertel van al my nuwe ervarings...

Bloukraanvoëls,
Stap op die strand,
Wyn leer ken,
Fynbos,
Stock cars,
Afrikanse musiek,
My eie taal op die plaas,
Tennis speel,
Winde in die Overberg,
Hoofstraat geluide...

Ek sluk die laste bietjie koue koffie.
Toe ek opkyk
Met n glimlag wat nie wil los nie,
Is hy weg.
Verlange is weg.
Die koffer vol herrineringe het hy laat staan,
Asook sy vuil koffie beker.
Maar hy is weg.

Ek weet nie waarheen hy verdwyn het nie.
Weet nie of hy weer terug sal kom nie...

Thursday, 11 September 2014

Eenvoud Boerdery


To see what I have been up to:
Visit my family's page at www.eenvoudboerdery.blogspot.com

Die tafel, die weerlig en die Koning van konings




My vlees vra,
“Moet nie te diep dink nie, Berna.
Moet nie al die emosies en gedagtes probeer bewoord nie.
Rus net.”
Maar, al voel ek gedaan na ses maande se swaar dra aan my sewe sakke sout
Sing my gees n gebed van dankbaarheid
n Pryslied aan Yahushua.

“I wouldn’t trade this piece of soil for all the riches of the world”
Was my woorde,
November twintig dertien.
Ek was lief vir Amsterdam Plaas.

Ek onthou die kombuis tafel –
Die put van die plaas huis.
Daar het ons menige gesprekke gevoer,
Die toekoms beplan,
Kwaad gevoelens tussen mekaar uitgestryk,
Moeilike situasies deur gestoei,
Mekaar geseen,
Vriende gevoed,
En ek weet God se engele het op die tafel gedans
Elke keer as ons vars plaas produkte
In n maaltyd – n FEESMAAL verwerk het;
Saam as gesin daaraan gesmul het.

Ek onthou die aand wat U vir MY gegee het.
Die aand toe die weerlig
Op die ritme van die donderweerlied gewals het.
Toe Swaziland se hemel my teater was.
Ek was alleen omring deur lewe.
U het al my gedagtes en drome op gesnipper;
Oor my gestrooi soos goue konfettie oor n bruid.
Net daar het ek geweet my God is groot.

Dit was groter as Amsterdam –
Dit was Swaziland en sy koning
Dit was die buurman se plaas
Dit was Hlanganpisi en Heyshopedam
Dit was die paleise en die shacks
Die Afrikaner in my hart
Die Zulu in my verlede
Die bruin man in my toekoms

Almal.
Alles.
Het voor die Koning gebuig.

182 dae later
1135 myl van Swaziland af
150 bokse tussen toe en nou

Vind ek myself op n ander man se grond.
So lief as wat ek vir Amsterdam was,
So lief het ek vir Breedevlei geword.
Die verlange na Amsterdam het nog nie opgedaag nie.
Ek weet ook nie of dit gaan nie.
Nou weet ek dat díe stukke grond n klein part in n merske masjien is.

Die Een wat die weerlig wals op Amsterdam gediregeer het
Is die Een wat heers oor Breedevlei.
Is die Een was díe water uit die aarde laat vloei.
Is die Een wat díe berge so geplaas het om n breede vlei te vorm.
Is die Een wat hierdie juweel weggesteek het.
Is die Een wat besluit het om my die vooreg –
Die ONVERDIENDE vooreg te gun om vandag hier te mag staan.
Hy is die Koning van die heelal wat in my leef.
Yahushua is my enigste hoop.

Dankie Vader.
Ek sal hierdie stukkie grond waardeer, koester, oppas, lief he...
Tot die dag wat U my anders opdrag gee.

                                 Deur Berna van Zy,l 9 September 2014
   
                                        (Weerlig lied: The blur, the line and the thickest of onions deur Little Comets)